Een digitale romance, Het verhaal ~ Schrijfcursus verhaal #4

Een digitale romance, Het verhaal. Kort intro: Eigenlijk is deze blog twee opdrachten tegelijk van de schrijfcursus die ik heb gevolgd. Het eerste deel is een dialoog die als opdracht geschreven moest worden. Deze heb ik reeds in een blogpost gepubliceerd. Het tweede deel, Het verhaal, moest aansluiten bij de dialoog.

Een digitale romance

“Hey.”
“Ik wil je terug.”
“Hoezo en waarom nu opeens?”
“Ik vind het zo knap dat je dit allemaal durft.”
“Daar heb ik niets aan als het zo blijft hoe het nu is en hoe het ging!”
“Kom toe nou, je weet toch wie ik ben?”
“Ja, dat weet ik maar dat wil nog niet zeggen dat je dat ook echt oprecht bent en dat je eerlijk bent.”
“Ik wil je ontmoeten, maar mijn agenda is heel krap.”
“Dat is nu precies een van de dingen waarom ik het allemaal niet serieus kan nemen. Jij wil wanneer het jou schikt en uitkomt. Je denkt helemaal niet aan mij.”
“Dat is niet zo, dat weet je.”
“Hoe komt het dan dat het blijft voelen als een vluchertje, een snel tussendoortje? Want dat is het gevoel dat jij mij geeft.”
“Ik heb je gezien, ik ben gekomen.”
“Ja, ik zag jou ook en ik voelde mij niet goed op dat moment. Het was alweer jouw conditionering zonder ook maar echt aan mij de denken.”
“Maar ik ben wel gekomen en niet maar een keer. Ik denk dat jij dat ook in de gaten hebt gehad.”
“Je speelt spelletjes, niet alleen met mij. Dat heb ik wel gezien ondertussen. En die anderen, die willen er maar al te graag van profiteren.”
“Dat is niet waar, je hebt er totaal geen bewijs voor.”
“Ik ben niet van gisteren en zie meer dan je denkt. Je bent niet eerlijk. Je wil alles wat los en vast zit, je maakt gebruik van je positie.”
“Ik wil mij niet binden, mijn leven is daar niet op ingericht.”
“Dat is onzin, er zijn er genoeg om je heen die wel gebonden zijn.”
“Ik wil echt contact met jou.”
“Dat geloof ik niet, want ik heb je meermaals verteld wat ik zou willen. En het is niet goed gelukt.”
“Ja, dat is waar. Maar ik heb geen tijd.”
“Je had die paar keer anders wel tijd. Maar het kwam niet gelegen omdat je niet overlegt.”
“Misschien heb je gelijk.”
“Je wil wel, maar alleen op een manier die jou niets kost.”
“Ik wil jou.”
“Hey, Ik geloof je niet na alles wat er is gebeurt. Put your money where your mouth is! Dit kan op deze manier nooit een gezonde relatie worden.”

Het verhaal

Het was niet de eerste keer dat ik in zo een situationship was beland. Ik had het al drie keer eerder meegemaakt. Een daarvan duurde meer dan 10 jaar, met een uitermate sterke aantrekkings- en afstotingskracht. Same same, but very very different. Een totaal andere persoonlijkheid en achtergrond. Twee van hen waren rijker dan hij, zijn collega’s en zijn vriendenkring bij elkaar.

Ik kende de rode vlaggen en toch liet mijn hart het elke keer weer toe. Mijn liefde was op die momenten sterker dan mijn brein, mijn weten. Elke keer weer gaf ik het een kans. Elke keer weer dacht ik dat ze het meenden, dat ik niet de prooi was voor een tijdelijk behagen en lust spel. Elke keer weer waanden zij zich veilig achter een beeldscherm, door de kabels en de nullen en enen van de techniek. En elke keer weer liep het niet goed af.

Zulke patserige narcistische mannen met een bepaalde status zijn niets voor mij. Edoch blijkbaar had ik niets geleerd van voorgaande vergelijkbare situationships. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat had ik mezelf weer teleurgesteld, want ik had het kunnen weten. Met hoop, met oprechtheid, met goedgelovige naïviteit. Misbruikt op een van de gemeenste manieren die er bestaan. Met uiteindelijk weer een gebroken hart, rode opgezwollen ogen en zoute wangen van het huilen. Maanden bijkomen en proberen los te laten en het een plek te geven. Niet in de cirkels van mijn gedachten en vragen te verdrinken.

Hoe zou het komen dat er telkens zulk soort mannen op mijn pad verschijnen. Waarom zijn zij zo gemeen? Wat is het dan dat ik heb wat ik niet zou moeten hebben omdat het uiteindelijk nooit goed afloopt. Wat is het dan dat zij willen hebben maar niet zomaar krijgen. Ik ben niet te koop, en niet in de uitverkoop. Never!

Elke keer als ik naar de hoek van de straat kijk op een zonnige dag en de pizza oven van de pizzeria ruik, dan zie ik hem zitten. Met een brede glimlach, alsof er wel iets oprecht en eerlijk in hem zit. Dan zie ik zijn reactie op de blik in mijn ogen en mijn strakke bijna boos kijkende vermoeide gezicht. Dan zie ik hoe zijn schouders heel even onzeker zakken. En toch die uitnodigende blik.

Hij en zijn collega’s waren er al vaker geweest, hadden teamuitjes geboekt en het hele restaurant eens afgehuurd. Regelmatig hoorde ik zijn lach op het terras of zag ik zijn collega’s als hij er zelf bij niet was. Het was niet genoeg voor mij om er op af te stappen. Het voelde nooit goed en nooit het juiste moment. Die rode vlaggen.

Als ik dat zou doen in die omstandigheden, dan zou het sowieso niet meer dan een one night stand zijn geworden. Misschien zelfs met een weddenschap er aan gekoppeld. Want dat niveau zou het zomaar kunnen hebben gezien zijn vriendenkring, patserig en toch ordinair – het gewoon net niet helemaal. Terwijl zij zelf denken alles te zijn. Dure schoenen met een afgelopen zool, studentikoos een trui om de schouders geknoopt maar reeds de 60 gepasseerd. Begrijp je?

Mijn teksten en zijn reacties daarop bleven door mijn hoofd spoken. Hoe vaak kan een hart breken vroeg ik mij af. Broodkruimels is wat ik kreeg. Telkens weer eentje. Telkens weer net genoeg om mijn hartje weer even sneller te doen laten kloppen en mij te laten geloven dat het echt is. En dat hij het meent, dat hij echt met mij een liefdesrelatie wil. Of het althans zou willen proberen.

Ik bleef er naar kijken, soms even op Google. Maar eigenlijk alleen om mezelf te herinneren hoe lomp hij was geweest en om niet naïef te zijn. Om te zien dat er daadwerkelijk geen ziel in zit. Om te zien hoe leeg zijn ogen vaak zijn. Hoe hij alleen vanuit zijn eigen belang en lust had gehandeld. Opgestookt door bekakte vrienden, die denken dat ze heel wat zijn maar feitelijk niets. Die, net als mijn vrienden, alleen maar iets komen halen. Status, en er gronding en geraffineerd gebruik van maken. Die hem achter zijn rug om publiekelijk te kak zetten. Zonder dat hij het in de gaten heeft.

Misschien is dat wel een van de dingen die ik charmant vond. Dat hij zo vervreemd is van de echte wereld, dat hij niet eens in de gaten heeft wat zijn vrienden doen. Vrienden die hem niet iets echts gunnen en telkens uitermate jaloers zijn. Die bleven zeggen “Zij is niets voor jou, zij is niet van jouw niveau!”, maar eigenlijk bedoelde niet van hun niveau, met haar willen we niets te maken hebben. Tenzij het om een man gaat, dan zijn ze niet jaloers. Dan denken ze alleen maar “Ach laat die slappe homo maar, heeft hij ook weer eens een verzetje als hij niet naar de hoeren gaat”.

Hoe hij totaal misbruik heeft gemaakt van de situatie, zonder ook maar een beetje rekening te houden met de gevoelens van een ander, met de gevoelens van mij en de impact die het op mij heeft gehad. Wat het mij gekost heeft op momenten dat ik mijn vrienden vertelde zonder namen te noemen wat er speelde. Tijdens een kerstdiner dat gezellig begon, met een mooi versierde kersttafel, steeds opnieuw gevulde glazen witte en rode wijn. Gesprekken over koetjes en kalfjes tot meer serieus en persoonlijk.

Ze verklaarden mij vlak voordat wegging omdat de prikkels te veel werden en afscheid nam van hen en van deze avond voor gek. Ze zeiden “Je bent psychotisch, je ziet de realiteit niet meer.” Genoeg reden voor mij om mijn vrienden los te laten, omdat ik eindelijk inzag dat ik niet serieus genomen werd. Omdat dit mes in mijn rug, vertrouwen schadend zoveel pijn deed. Dat ik net als hij iets had waar men van kon profiteren. Zonder oprechte wederkerigheid.

Het heeft mij vriendschappen gekost waarvan ik naderhand kan zeggen dat het alleen maar meelopers waren, niet oprecht en ook alleen maar handelend vanuit eigen belang. Omdat er bij mij altijd iets te halen valt. Maar niet meer, bij mij valt niets meer te halen. Het was een behoorlijk traumatiserende ervaring. Geen liefde of vriendschap, liefde en vriendschap is in mijn beleving totaal iets anders…

~★~

De andere verhalen uit de schrijfcursus staan op het intro blog van deze serie.

Vindt je mijn blog leuk en wil je mij ook op social media volgen? Connect dan via Facebook: Celeste Perez-Vivas aka Celestial Rebel

Meer Celestial Rebel blogs vindt je hier