De avond die meer bracht dan muziek ~ Schrijfcursus verhaal #1

Dit is het eerste verhaal uit mijn schrijfcursus serie. Het intro voor deze serie kun je hier vinden: Waarom ik tóch een schrijfcursus volgde (en weer begon met bloggen)

Een verhaal dat ontstond tijdens een van de opdrachten, geschreven vanuit het moment, zonder te veel na te denken omdat het grotendeels echt is gebeurd. Ik heb deze belevenis een heel klein beetje getweakt en de namen van de personen veranderd…

De avond die meer bracht dan muziek

Ik maak nooit wat mee, maar deze keer zei Sara dat de band in Canvas aan de Weesperstraat zou optreden. Ze drong aan om mee te gaan. Omdat ik nooit wat meemaak en eigenlijk al lang niet meer was uit geweest, liet ik mij overhalen om inderdaad mee uit te gaan en naar de band te kijken.

Ook was het al veel langer geleden dat ik de bandleden had gesproken en ze had horen spelen. Op de vroege avond was al druk bij de Canvas. Er stond een rij buiten met mensen die allemaal graag naar binnen wilden. Sara en ik stonden op de gastenlijst, daarom konden we direct doorlopen. Eenmaal binnen rook het naar patat en gebraden kip.

Om bij de club te komen moest je eerst langs de bar en het restaurant lopen naar de trap om van daar naar de kelder te gaan. Eenmaal binnen rook het naar nachtzweet en alcohol. De muziek stond zacht, alle disco spots met rood, oranje en groen licht aan. Mensen konden nog makkelijk verstaanbare gesprekken voeren met elkaar.

De band was nog niet begonnen met het optreden, maar alle computers en synthesizers stonden wel al klaar gecentreerd midden op de dansvloer, als een circuspiste waar iedereen omheen kon gaan staan. Een goed moment om Ruben de bandleider, maar eigenlijk een one man show, gedag te zeggen.

Het was een leuke ontmoeting na al die tijd en zijn handdruk was stevig en oprecht. Ruben zag er ondanks alles goed uit. Een paar jaar geleden had zijn lichaam hem plots in de steek gelaten en sindsdien leefde hij voorzichtiger. Sara drukte een koud glas bier in mijn hand en zei: “Kom we gaan boven op het terras een sigaret roken.”

De avondlucht begon te schemeren en de lichtjes op het terras gingen aan. “Hee kijk, daar is Thomas de fotograaf” zei Sara en wenkte hem om ons samen vast te leggen met zijn camera bij het terrastafeltje waar we gemoedelijk zaten met sigaret en drankjes. Sara en ik hadden elkaar immers ook al een heel lange tijd niet gezien en gesproken, heel de avond was zo wel een beetje speciaal.

Verder op kwam een tweetal aangelopen, een man en een vrouw. Ze slenterden een beetje over de stoep en begonnen om geld te vragen bij het tafeltje naast ons. Die twee hadden daar geen geluk. Bij ons tafeltje zei ik tegen ze “Voor wat hoort wat!” De man keek mij aan met een grijs en zei “Ik ben Leo, de dakloze stadsdichter. Voor twee euro kan je mijn bundel kopen.”

De man begon zonder ons te vragen of wij het wilde horen voor te dragen uit zijn eigen werk: 

Hij sloot af met: “De dakloze dichter.” om een soort statement te maken van zichzelf en zijn werk. De dakloze stadsdichter deelde zijn A4-bundeltjes, bij elkaar gebonden met blauwe lintjes. Ik bedankte hem oprecht voor deze spontane, korte voorstelling. Ik wilde twee euro geven, maar hij sloeg dat af en vroeg om een sigaret. Ik gaf hem er vier en bedankte hem nogmaals voor deze bijzondere ontmoeting.

~★~

Vindt je mijn blog leuk en wil je mij ook op social media volgen? Ga dan naar mijn Facebook profiel: Mijn Persoonlijke Facebook Profiel

Meer Celestial Rebel blogs vindt je hier