Een doodgewone dinsdag avond. Of toch niet…?

Het was een gewone dinsdag avond. Of toch niet…?

Het was een gewone dinsdag avond. Ze zat op de bank, de late film die ze had gekeken was net afgelopen. Omdat er veel gebeurt in de wereld en ze het journaal en de late night talkshow door de film te kijken had gemist, besloot ze om zowel het journaal als de talkshow terug te kijken.

Het journaal was even te veel met al dat treurige nieuws uit de wereld. Ze ging maar direct de talkshow terug kijken om te zien wat de praatjesmakers in de media deze keer te zeggen hadden over alle gebeurtenissen en het nieuws, lokaal en mondiaal. Het was al na elven op deze gewone dinsdag avond, ze was moe, voelde de vermoeidheid in haar hele lichaam en wilde eigenlijk naar bed gaan. Maar de talkshow was net interessant genoeg om tot het eind te kijken.

Ze zat met de kat op schoot en dommelde steeds even weg, hoorde wel nog de gesprekken op tv al kon ze die niet helemaal volgen, zo moe was ze eigenlijk. Bij het volgende moment dat ze even uit het in slaap dommelen wakker schoot, keek ze op de klok, het was 23:15 uur toen er zomaar uit het niets twee heel harde bonkende klappen te horen waren.

De geluiden waren zo hard dat zelfs de katten er van schrokken en paniekerig reageerden op de twee harde bonkende klappen. Ze dacht eerst dat iemand heel hard tegen het raamkozijn aan het bonken was en direct daarop volgende gedachte was “Nee, dat is niet bij mij.” Maar ze had het mis want de tussendeur van de woonkamer naar de hal waaide open. Dit zorgde er voor dat ze direct argwaan kreeg en ging kijken hoe het kwam dat de tussendeur open waaide.

In de hal aangekomen zag ze dat haar voordeur open stond, geforceerd was en zeer zwaar beschadigd. Er bevloog haar direct een gevoel van hevige angst. Ze was nooit snel bang, maar dit was een soort invasie in haar veilige omgeving, haar woning waar ze al 26 jaar fijn en met plezier woonde ondanks het achterstallige onderhoud en de scheuren in de muren door verzakking van het pand.

Haar veilige eigen plekje. Het was opeens ruw verstoord! Ze liep terug naar de woonkamer om haar telefoon te pakken en 112 te bellen. Van de buitenkant leek ze heel cool en gereguleerd, alles onder controle. Maar van binnen was er een en al chaos, emotie, stress en vooral veel angst.

Wie heeft dit gedaan, waarom bij haar? Vragen kwamen op terwijl ze met de alarmcentrale aan het bellen was om politie aan te vragen en uit te leggen wat de gebeurtenis was. Ze klonk nog kalm bij de eerste paar woorden en zinnen die ze uitsprak, maar toen de telefoniste zei dat ze de politie had ingeschakeld kwamen de emoties los.

Ze stond te trillen op haar benen en hield de deurkruk van de tussendeur stevig vast. Tijdens het bellen liep ze naar de keuken om daar een mes uit de keukenlade te halen om zichzelf zo te kunnen verdedigen mocht degene die dit had gedaan terug komen nu ze daar zo alleen stond.

Zoveel angst voelde ze met die openstaande buitendeur waar nog maar weinig aan veiligheid van over was. De beide sloten staken met een stuk hout van de deur nog in het kozijn, terwijl de rest van de deur iets scheef hangend in de scharnieren open stond en de ruitjes met draadglas totaal gebarsten waren.

Ze zei tussen haar tranen door “Ik ben zo angstig dat ik een mes heb gepakt in de keuken omdat ik bang ben dat de persoon die dit heeft gedaan misschien terug komt zolang de politie er nog niet is. Maar het voelt helemaal niet goed om met dat mes in mijn hand hier zo te staan in de hal.” De telefoniste zei dat ze het mes maar moest wegleggen en dat ze aan de telefoon zou blijven tot de politie zou arriveren. Het duurde even voordat de politie ter plaatse was.

Het gesprek met de telefoniste leek steeds warriger en emotioneler te worden, terwijl ze in haar hoofd eigenlijk best helder was ondanks de angst die ze voelde. De politie was gearriveerd, stelde vragen, deed onderzoek in de straat en bij haar deur in de hal. Ze zochten naar sporen en of er in de straat camera’s hingen zoals Ring Doorbell.

Een beetje in paniek zei ze de politie dat ze zo echt niet veilig thuis kan zitten met de deur in deze staat en dat het dezelfde nacht nog gerepareerd zou moeten worden en zeker ook de sloten om goed af te kunnen sluiten. De politie begeleide haar om het noodnummer van de verhuurder te bellen en zo midden in de nacht nog een monteur timmerman met spoed aan te vragen.

Niet heel veel later stond ook de monteur op de stoep. Hij keek een beetje geschokt naar de staat van de deur en ging aan het werk om al was het geïmproviseerd de deur zo te maken dat het tijdelijk een oplossing zou zijn. Het bleek dat beide sloten niet meer te installeren waren, daarom kreeg ze twee hangsloten om de deur af te sluiten.

De monteur gaf aan dat hij een rapport zou opmaken voor de verhuurder met advies om de gehele voordeur inclusief de sloten te vervangen. Hij kon niet aangeven hoe lang dat zal gaan duren. De politie is er de hele tijd bij geweest om te controleren en gerust te stellen. Rond half drie was het klaar, de politie en de monteur zijn weg gegaan.

Daar zat ze dan, alweer op de bank, in ongeloof dat dit haar nu was overkomen en nog vol in angst. Slapen zou het niet meer worden deze dinsdag nacht die alles was behalve gewoon.

~★~

De andere verhalen uit de schrijfcursus staan op het intro blog van deze serie.

Vindt je mijn blog leuk en wil je mij ook op social media volgen? Connect dan via Facebook: Celeste Perez-Vivas aka Celestial Rebel

Meer Celestial Rebel blogs vindt je hier